شمارهٔ ۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: را۸ بیت

بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما راکه تا دریا نگردی تو ندانی عین دریا را

اگر موجت از آن دریا درین صحرا کشد روزیچنانت غرقه گرداند که ناری یاد از صحرا

اگر امواج دریا را بجز دریا نمی بینییقین دانم که نتوانی مسما دید اسما را

چو واحد کردی اعدادت نشاید سر بسر واحدچو فردائی یکی بینی پری و دی فردا را

ز کثرت سوی وحدت شو ز وحدت سوی کثرت آیز راه وحدت و کثرت توان دانستن اسما را

چه دانی زیر و بالای زمین و آسمان چون توندید استی تو ور خود زیر بالا را

چو مستی نسخه جانان فرو رو در خود و ادوانز پنهانی و پیدائیست این پنهان و پیدا را

الا ایمغربی عنقای مغرب را اگر گوئیبرون از مشرق و مغرب بباید جست عنقا را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دعوت به رهایی از محدودیت‌های فردی و درک عمیق‌تر از واقعیت‌هاست. شاعر تأکید می‌کند که برای درک واقعی دریا (وجود) باید از مرزهای «من» و «ما» عبور کرد. او می‌گوید که اگر فقط امواج دریا را در صحرا ببینی، هرگز نمی‌توانی عمق دریا را درک کنی. همچنین، از خواننده می‌خواهد که از کثرت به وحدت و از وحدت به کثرت حرکت کند تا بتواند حقیقت و اسما را بفهمد. در نهایت، شاعر به مفهوم جستجوی حقیقت فراتر از ظاهر و محدودیت‌های جغرافیایی اشاره می‌کند.