شمارهٔ ۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارا۹ بیت

ز روی ذات بر افکن نقاب اسما رانهان به اسم مکن چهرۀ مسمّا را

نقاب بر فکن از روی و عزم صحرا کنز کنج خلوت وحدت دمی تماشا را

اگر چه پرتو انوار ذات محو کندچو این نقاب بر افتد جمیع اشیا را

اگر چه ما و منی نیز جز توئیتو نیست زماو من بِسِتان یک زمان من و ما را

اگر چه سایۀ عنقا مغربست جهانو لیک سایه حجاب آمده است عنقا را

نقوش کثرت امواج ظاهر دریاحجاب وحدت باطن بس است دریا را

فروغ چهرۀ عذرای خود نهان داردز چشم وامق بیدل عذار عذرا را

نمی سزد که نهان گردی از اولو الابصارکه نور دیده تویی چشمهای بینا را

ز مغربی چو تویی ناظر رخ زیباتنهان از و مکن ای دوست روی زیبا را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی موضوعاتی همچون حقیقت وجود و ماهیت ذات می‌پردازد. شاعر از ما دعوت می‌کند تا از پرده‌های ظاهری و اسامی گذر کنیم و به عمق وجود و وحدت برسیم. او تأکید می‌کند که هرچند در ظاهر ممکن است ما و منی وجود داشته باشد، در واقع همه چیز تنها تجلیاتی از وجود واحد الهی است. شاعر همچنین به زیبایی و نورانی بودن این حقیقت اشاره می‌کند و می‌گوید از دیدگان بینا نمی‌توان پنهان بود، چرا که خود حقیقت، نور و روشنی است. در نهایت، از دوست می‌خواهد که خود را از زیبایی و حقیقت پنهان نکند.