شمارهٔ ۱۱۵
زهی ساکن شده در خانه دلگرفته سر بسر کاشانه دل
تو آن گنجی که از چشم دو عالمشدی مستور در ویرانه دل
دلم بیتو ندارد زندگانیکه هم جانی و هم جانانه دل
به زنجیر سر زلفت گرفتارشده پای دل دیوانه دل
چو دل پروانه شمع تو گردیدشده شمع فلک پروانه دل
همای جان که عالم سایه اوستبه دام افتاده بهر دانه دل
بسی پیمود بر دل باده ساقیولیکن پر نشد پیمانه دل
خراباتی است بیرون از دو عالممگر نشنیدهای افسانه دل
دلم از مغربی بگسست پیوندکه گه خویش است و گه بیگانه دل