شمارهٔ ۹۹۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ینامد۸ بیت

خم زلفت که مشک چین آمدبا گل و لاله همنشین آمد

لب لعل تو کان پر از گهر استخاتم حسن را نگین آمد

کوه را سایه دار نتوان کردجز دو زلفت که بر سرین آمد

گرچه گل ناز می کند بر شاخنه چو روی تو نازنین آمد

ای که پیکان تیز غمزه توتشنه خون حور عین آمد

صورت این کن که چین ابرویتصورت حسن را چو چین آمد

بگزیدم لبت که خون آیدخون برون نامد، انگبین آمد

از شب زلف تو برست دلمگشت روشن که خسرو این آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با اشاره به خم زلف معشوق که مانند مشک است و گل و لاله را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد، به زیبایی لب‌ها و چهره او می‌پردازد. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که زلف‌های معشوق سایه‌ای بر کوه‌ها می‌اندازد و هیچ چیزی نمی‌تواند با زیبایی او رقابت کند. شاعر به زیبایی و ناز معشوق اشاره می‌کند و با تصویرپردازی‌هایی از دلتنگی و عشق، تأثیر عمیق معشوق را بر دل خود بیان می‌کند. در نهایت، او تاکید می‌کند که عشق به معشوق و زیبایی او به زندگی‌اش روشنی بخشیده است.