شمارهٔ ۹۹۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ورنتوانکرد۸ بیت

دل ز روی تو دور نتوان کردبا رخت یاد حور نتوان کرد

جور تو در رخ تو نتوان گفتگله اندر حضور نتوان کرد

چشم بد دور از چنان روییکه از او چشم دور نتوان کرد

همچنان ساده خوشتر است لبتکان شکر را به زور نتوان کرد

به زبانی که یابم از چو توییخویش را در غرور نتوان کرد

گه بگریم، گهی غزل خوانمدل بدین ها صبور نتوان کرد

بخت باید نه زیرکی که به جهدماتم خویش سور نتوان کرد

سوخت چون شمع جانم و زین شمعکار خسرو به نور نتوان کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که دلی که به روی معشوق وابسته است، هرگز نمی‌تواند از او دور شود و یاد او همیشه در دلش باقی خواهد ماند. عشق او چنان شدید است که حتی در غم و شادی، نمی‌تواند از احساساتش فاصله بگیرد. زیبایی معشوق به حدی است که شاعر از توصیف آن عاجز است و هر چه بگوید کم است. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که سعادت در زندگی نه تنها به زیرکی بلکه به سرنوشت بستگی دارد و فراق از معشوق برایش بی‌پایان است. در پایان، او با قیاس جان خود به شمع می‌رسد که بدون نور معشوق نمی‌تواند به حیات خود ادامه دهد.