شمارهٔ ۹۷۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ونمیاید۷ بیت

از نکو بد نگو نمی آیدتو نکویی، نکو نمی آید

با من اربد کنی، نکو کن، از آنکبد جز از تو نکو نمی آید

می روی سوی باغ با آن لطفآب در هیچ جو نمی آید

آنکه خورشید می کند بر چرختو کنی به، کز او نمی آید

عقل من با تو رفت، وین طرفهکه تو می آیی، او نمی آید

تاب سنگین دلت ندارم منکار سنگ از سبو نمی آید

دل خسرو که در هوای تو ماندجای دیگر فرو نمی آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بازتابی از احساسات عمیق و عشق نویسنده به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که نیکویی و خوبی تنها از سوی معشوق می‌آید و هیچ چیز بدی از او ناشی نمی‌شود. او همچنین به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند، و احساس می‌کند که عقل و دلش به خاطر عشق‌اش به معشوق از او دور شده‌اند. در نهایت، شاعر به سنگینی دلش و عدم توانایی‌اش در تحمل این عشق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که شکوه دلش از جدایی و ناتوانی در دستیابی به معشوق است.