شمارهٔ ۹۷۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ارکند۷ بیت

هر که دل با غم تو یار کندتیغ را بر سر اختیار کند

هر کسی را محل کجا که قدمدر ره عشق استوار کند

چون تو برقع برافگنی، ایامصحن آفاق پر نگار کند

ور به جولان در آری اشهب حسنچشم خورشید پر غبار کند

کز وصال تو تا به صد فرسنگغم ز نزدیک من فرار کند

بس ز لعل تو بوسه ها دزددبر رکاب تو تا نثار کند

اندران آرزوست خسرو نیزکه شبی بر درت قرار کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و حسی عمیق نسبت به معشوق است. شاعر بیان می‌کند که هر کسی که با غم معشوق همدردی کند، به‌خود اختیاری می‌دهد که می‌تواند خود را در عشق غرق کرده و قدم در این راه نهد. وجود معشوق مانند برقی است که زیبایی‌های جهان را نمایان می‌سازد و قداستی خاص به آن می‌بخشد. عشق به معشوق آن‌قدر قوی است که حتی دوری از او هم باعث فرار غم نمی‌شود و اشتیاق به وصال او بیداد می‌کند. در نهایت، شاعر نیکسیرت را آرزو می‌کند که شبی در کنار معشوق بگذراند.