شمارهٔ ۹۷۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ایدهد۹ بیت

عاشقی مرد را سزای دهداشک را سوی دوست رای دهد

محنت عالم آزمایش رابر دل محنت آزمای دهد

سوختم از غم و چنین باشدهر که دل را به دلربای دهد

رنج بر من درین سرای گذشتدادم ایزد در آن سرای دهد

کیست کو را ز من خبر گوید؟شاه را قصه گدای دهد

حال من، گر دمی چنین باشددل به تو شوخ دلربای دهد

گفته عقل را به خود بگمارعقل دیوانه را خدای دهد

سخنم جای می کند در سنگگویم، ار در دل تو جای دهد

میهمان شو شبی که تا خسروبا تو شرح نفیر و نای دهد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و رنج‌های ناشی از آن است. عاشق برای محبوبش اشک می‌ریزد و محنت‌های زندگی را تحمل می‌کند. غم و درد ناشی از عشق را در دل خود می‌سوزد و می‌گوید که هر کس دل به دلربایی بسپارد، دچار رنج خواهد شد. شاعر در جستجوی کسی است که حال او را بداند و به شاه قصه‌اش را بگوید. او از حال و روز خود صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به دل او راه یابد، سخنانش در دلش جا خواهد گرفت. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که میهمانی کند تا درباره عشق و احساساتشان صحبت کنند.