شمارهٔ ۹۷۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: نهد۷ بیت

لاله پیش رخت کله بنهدمشک تر زان خط سیه بنهد

غنچه در نوبت جوانی توسر نبیند، اگر کله بنهد

چشم نرگس که خویشتن بین استدیده پیشت به خاک ره نهد

جزیه روی چون گلت هر سالبوستان بر بهار گه بنهد

شب که آبستن است از خورشیدپیش صبح رخ تو زه بنهد

تو مرا کشتی و به گردن اوخون من کو ترا گنه بنهد

بوسه ها دزدد از لبت خسرووز برای رکاب شه بنهد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق و تأثیر او بر طبیعت و روحیات خود اشاره می‌کند. او از لحظات زیبای عشق، بوسه‌ها و احساسات عمیق صحبت می‌کند. معشوق را به گل و بهار تشبیه می‌کند و می‌گوید که چطور زیبایی او در دل شب، صبح را زنده می‌کند. شاعر همچنین به تأثیر عشق بر خود و دردهایی که در این راه دارد اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه معشوق باعث شادی و غم‌های اوست. در نهایت، او خواهان نزدیکتر شدن به معشوق و درک عمیق‌تری از وجود اوست.