شمارهٔ ۹۷۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وشنهد۶ بیت

هر که بر گفته تو گوش نهادز آتش دل به سینه جوش نهد

رویت از زلف عنبرین مه راحلقه بندگی به گوش نهد

سرو ثابت قدم به پیش قدتنتواند که پا به هوش نهد

خلق را لعلت از شکر بکشدخونبها بر شکر فروش نهد

نیش زنبور غمزه تو خورداز لبت هر که دل به نوش نهد

شد خیال تو راست با خسروروزی از کج نهد، به دوش نهد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هرکس به سخنان محبوبش گوش می‌دهد، آتش عشق در دلش شعله‌ور می‌شود. زیبایی محبوب، همچون زلفی نرم و خوشبو، او را به بندگی خود می‌کشاند. در برابر قامت معشوق، دیگران نمی‌توانند ایستادگی کنند و زشتی‌ها را در برابر زیبایی او کم ارزش می‌یابند. همچنین، با اشاره به رابطه شیرین عشق، شاعر می‌گوید که کسی که از لبی شیرین می‌نوشد، طعم عشق را می‌چشد و سرانجام خیال محبوبش در دلش پابرجاست.