شمارهٔ ۹۵۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ویتوزاد۶ بیت

نافه چین ز خاک کوی تو زادلاله تر ز باغ روی تو زاد

غنچه کز بوی گشت آبستنعاقبت چون بزاد بوی تو زاد

گر چه از موی کوه کم زایدکوه غم در دلم ز موی تو زاد

هم به طفلی همه جهان بگرفتغم دل کاندر آرزوی تو زاد

سوی ما جز وفا نمی زایدهر جفایی که زاد سوی تو زاد

بنده خسرو به ناخوشی خو کردبه جز از تو مگو ز خوی تو زاد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زیبایی به عشق و دلبستگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که همه عناصر زیبا و خوشبو از خاکی که متعلق به معشوق است زاده می‌شوند. لاله و غنچه نیز تحت تأثیر بوی معشوق رشد می‌کنند. در دل شاعر، کوهی از غم وجود دارد که ریشه در عشق او به معشوق دارد و غم‌ها و آرزوهای او به خاطر این عشق به وجود آمده‌اند. تنها وفا و محبت از سوی معشوق می‌تواند به زندگی معنایی بدهد و شاعر به هیچ چیز جز معشوق فکر نمی‌کند. در واقع، او اعلام می‌کند که به جز عشق و خوبی‌های معشوق، هیچ چیز دیگری برای او مهم نیست.