شمارهٔ ۹۵۴

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: یشکرد۶ بیت

تا رخ تو زلف ترا پیش کردزلف تو مه را به پس خویش کرد

چشم تو دی ملک جهان می گرفتمست شد آن غمزه و فرویش کرد

دوش دهانت نمکی می فشاندقطره چکید و جگرم ریش کرد

کرد دلم پاره و دانی که کردتیر تو، ای کافر بدکیش، کرد

چشم تو در خواب شد او را بگویدر نتوان بر سگ خود پیش کرد

خامه خسرو نتواند نوشتآنچه غمت بر من درویش کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر می‌پردازد. معشوق به زلف خود اشاره می‌کند که باعث می‌شود زیبایی‌های دیگر تحت‌الشعاع قرار گیرند. چشم معشوق به قدری جذاب است که دل شاعر را می‌رباید و او را به مستی می‌کشاند. دهان معشوق با طعم نمکینش قلب شاعر را می‌زند و او را آزار می‌دهد. شاعر از تیر عشق و زیبایی معشوق اظهار درد و رنج می‌کند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که هیچ‌کس نمی‌تواند آن حسی را که عشق او به معشوق به وجود آورده، وصف کند.