شمارهٔ ۹۴۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناورد۸ بیت

صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آوردنسیم آن به تن رفته باز جان آورد

هزار جان سزد از مژده، گربه باد دهندکه نزد دلشدگان بوی دلستان آورد

خبر ز چین سر زلف مشکبوی تو دادصبا چو از دل گم گشته ام نشان آورد

اگر نه جان عزیزی، چرا دمی بی تو؟به کام دل نفسی برنمی توان آورد

دلم ز لطف تو رمزی به گوش تو می گفتز شوق اشک چم آب در دهان آورد

هزار بوسه لبم زد ز شوق بر دهنمازان که نام دهان تو بر دهان آورد

به شست هجر تو بر جان بیقرارم زدهر آن خدنگ که ایام در کمان آورد

کسی به قربت تو دست یافت چون خسروکه روی سوی تو و پشت بر جهان آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عاشقانه و زیبایی را با توصیف بویی از زلف معشوق آغاز می‌کند که محبوبان را مژده می‌دهد. نسیم دلنشین از غم و شوق صحبت می‌کند و به وفاداری دل‌سپردگان اشاره دارد. شاعر به محبت و زیبایی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که بی‌او نمی‌تواند لحظه‌ای را سپری کند. دلی پر از عشق و راز، اشک شوق را به یاد می‌آورد و حتی بوسه‌های عاشقانه‌اش را بی‌مقدمه بیان می‌کند. همچنین به احساس ناامیدی از دوری معشوق و تلاش برای نزدیک شدن به او اشاره کرده و در نهایت، ذکر می‌کند که کسی مانند خسرو به وصال محبوب نرسیده است، که جهان را پشت سر گذاشته و تنها به سوی محبوب نگریسته است.