شمارهٔ ۹۳۲
دلی که نرگس مستش به ناز بستاندکراست زهره کز آن حیله ساز بستاند
زهی نواله شیرین دهان آن کس راکه چاشنی خود ازان لب به گاز بستاند
ببرد جانم و ای کاشکی که ندهد بازنداد بوسه و یارب که باز بستاند
خوشا جوانی و مستی من دران ساعتکه من پیاله دهم، او به ناز بستاند
خیال برد صلاح مرا که روزی اومرا ز خویشتن اندر نماز بستاند
بر آستانش برم آب دیده را به نیازمگر که تحفه اهل نیاز بستاند
کسی که دل ز خم زلف او برون آردکبوتری ست که از چنگ باز بستاند
دلم فروشد صد جان که تار مویش راز بهر مایه عمر دراز بستاند
قوی دلی که به معشوق او سپر سازدنکو دلی که ز محمود ایاز بستاند
بسوخت خسرو و در آتش غمت بگداختمراد از تو به سوز و گداز بستاند