شمارهٔ ۹۱۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ردارد۷ بیت

کسی که شمع جمال تو در نظر داردز آتش دل پروانه کی خبر دارد

ز مرهمش نشود سود دردمندی راکه زخم کاری تیغ تو بر جگر دارد

ز بیقراری زلفت قرار یافت دلمبه زیر سایه او زان سبب مقر دارد

فضیلتی که جمال تراست بر خورشیدفضیلتی ست که خورشید بر قمر دارد

چه طوطی است خط سبزت، ای پریچهره؟که تکیه بر گل و منقار بر شکر دارد

ز سوز عشق توام آتشی ست در سینهکه اشک دیده چون ناردان شرر دارد

ز آتش دل آشفتگان حذر می کنکه دود خاطر خسرو بسی اثر دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به زیبایی معشوق خود، که همچون شمعی روشن است، اشاره می‌کند و به احساسات خود نسبت به او می‌پردازد. او از درد و رنج ناشی از عشق و زخم‌های عاطفی ناشی از معشوق صحبت می‌کند و از بی‌قراری و اشتیاقی که زلف‌های او در دلش ایجاد کرده‌اند، می‌نویسد. شاعر زیبایی معشوق را با خورشید و قمر مقایسه می‌کند و از شیرینی و لطافت او به عنوان طوطی‌ای که روی گل نشسته، یاد می‌کند. همچنین او به آتش عشق خود و تبعات آن اشاره می‌کند و به دیگران هشدار می‌دهد که از عذاب وآتش دل عاشقان دوری کنند.