شمارهٔ ۸۹۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: ویتوارد۹ بیت

کمند زلف تو عشاق را به کوی تو آردز بهر بند کشی چشم فتنه جوی تو آرد

هزار کوه غم از دل به یک نظر بربایدهر آن نسیم که بوی مرا ز کوی تو آرد

ز باد خسته شوم چون به گرد روی تو گرددولی ز لطف صبا شاکرم که بوی تو آرد

کجا گریز کنم از تو هر طرف که گریزمخیال زلف توام موکشان به سوی تو آرد

شوم به راه تو خاک و در این غمم که نباشدصبا غبار غم آلود من به کوی تو آرد

به هر رهی که خرامی به یک نظاره رویتبه صد هزار دل فارغ آرزوی تو آرد

مرا کرشمه و نازی که نرگس تو نمایددلیل کشتن مردم برای خوی تو آرد

گریستم ز تو خونها بسی و با تو نگفتمچگونه دوست ازین ماجرا به روی تو آرد

صفت چرا نکند خسروت که سنگ و زمین راجمال تو برباید، به گفتگوی تو آرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ جذابیت و کشش عمیق معشوق است. شاعر از قدرت زلف و چشمان معشوق می‌گوید که باعث می‌شود عاشقان به سوی او بیفتند و دردهایشان را فراموش کنند. او به نسیم و باد اشاره می‌کند که بوی معشوق را به همراه دارد و او را خسته و شادمان می‌کند. شاعر همچنین از احساس ناامیدی و گریزی که از معشوق ندارد صحبت می‌کند و می‌گوید هر طرف که برود، خیال معشوق او را سمت خود می‌کشاند. در نهایت، او از عشق و آرزوهایی که نسبت به معشوق دارد و همچنین از درد و حسرت‌های ناشی از این عشق می‌گوید و به قدرت زیبایی معشوق اشاره می‌کند که حتی زمین و سنگ را تحت تأثیر قرار می‌دهد.