شمارهٔ ۸۸۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارمیکند۷ بیت

شوخی نگر که آن بت عیار می‌کنددل را به بند زلف گرفتار می‌کند

هردم به شیوه‌ای ز کسی می‌برد دلیدر حلقه‌های زلف نگونسار می‌کند

دشمن دریغ بود که ره یافت پیش دوستحیف است گل که همدمی خار می‌کند

انکار عشقبازی ما می‌کنند خلقما خاک آن کسیم که این کار می‌کند

تا دید شیخ رونق بازار عاشقانهر بامداد خرقه به بازار می‌کند

جز عقل عاقلان نکند صید چشم تومست است و قصد مردم هشیار می‌کند

در خورد دوست نیست نثار سر و تراخسرو سری که دارد ایثار می‌کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های عشق و جاذبه‌های آن اشاره می‌کند. او از بت محبوبی صحبت می‌کند که دل‌ها را مجذوب خود می‌کند و به بند زلف می‌اندازد. این عشق به گونه‌ای است که هر لحظه کسی دل کسی را می‌رباید. شاعر همچنین از پیوند ناهمتای گل و خار یاد می‌کند و درد و رنج ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد. او به انکار عشق از سوی مردم اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که خود را فدای کسی می‌کند که عشق واقعی را می‌شناسد. در پایان، شاعر به عقل و درک عاقلان نگاهی می‌کند و می‌گوید که تنها عشق می‌تواند مردم را از خواب بیدار کند.