شمارهٔ ۸۶۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وشود۱۱ بیت

هر روز چشم من به جمالی فرو شوداین دل که پاره باد گرفتار او شود

ای روی این دو دیده بدبین من سیه!تا بهر چه به دیدن روی نکو شود؟

شوخی که دل ز من ببرد وز برای لاغآید درون سینه و در جستجو شود

گویم بگوی با من مسکین حکایتیگوید میان هر دو لبم گفتگو شود

با آنکه دیده هرگز ازو مردمی ندیدهم در دو دیده مردم چشمم همو شود

شرمنده گشت اشک من از چشم من چنانکهر لحظه آب گردد و در خود فرو شود

ابرو کشد به گوش و زنخ را کند نگاهچوگان نهد به دوش و به دنبال گو شود

امسال خود به دام بلایی فتاده امکز وی به هر دمم غم صد ساله نو شود

گویم فتاده را بکش از خاک، گویدمارزد بدین قدر که قد من دو تو شود

هر چند کآب روی نباشد چو آب جویهر روز آبرویم ازو آب جو شود

آرد هم از پی لب او آب در دهانار دور چرخ گر گل خسرو سبو شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی‌های معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که هر روز چشمانش به جمال او خیره می‌شود و دلش در بند اوست. او از دل تنگی و نگرانی خود می‌گوید و اینکه چگونه حتی در فقدان محبت، اشک‌هایش به طور مداوم فرو می‌ریزند. شاعر به حسرت‌هایش اشاره می‌کند و از دلشکستگی‌هایی که از فراق معشوق به آن دچار شده، می‌نالد. همچنین بیان می‌کند که معشوق با زیبایی‌هایش بر او تاثیری عمیق گذاشته و این عشق، همچون بلایی، زندگی‌اش را فراگرفته است و هر روز گره‌ایی از غم جدید به دلش اضافه می‌شود. او از خلاقیت و احساساتی که از محبتش ایجاد می‌شود، چنان سخن می‌گوید که زندگی‌اش را حیات‌بخش می‌یابد.