شمارهٔ ۸۶۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رشود۹ بیت

ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شودآن بیوفای عهد شکن را سفر شود

کردند آگهم که فلان رفت و دور رفتنزدیک بود کز تن من، جان به در شود

او می رود چو جان و مرا هست بیم آنکو بر سرم نیابد و عمرم به سر شود

کو قاصدی که بر دل من دل بسوزدشتا سوی آن خلاصه جان و جگر شود

لیکن خبر چگونه رساند به سوی منقاصد که هم ز دیدن او بی خبر شود

گویی مه دو هفته بدیدش که هر شبیبیگانه تر برآید و باریکتر شود

بی او جهان، دو چشم ندارم، که بنگرمبیرون کشم دو دیده، اگر دست در شود

ای آب دیده، این دل پر خون ببر ز مندر پای او فگن، مگرش دل دگر شود

گر تا به لب رسید فلان را ز دیده آبزان بیشتر بپای که بالای سر شود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد فراق و نبودن محبوب صحبت می‌کند. او ناگهان متوجه می‌شود که محبوبش رفته و او در خطر از دست دادن جان خود است. احساس غم و نگرانی از دوری محبوب به او دست داده و به شدت به او وابسته است. او با بی شماری نگرانی‌ها و ناراحتی‌ها از نبود محبوبش، حس می‌کند که دنیا برایش معنایی ندارد. شاعر از قاصدی طلب می‌کند که خبری از محبوبش بیاورد، اما می‌داند که خود قاصد هم از دیدن او بی‌خبر است. در نهایت، او آرزو دارد تا برای خلاص شدن از درد فراق، اشک‌هایش را نزد محبوبش بگذارد.