شمارهٔ ۸۶۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وشیاورد۷ بیت

عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورداهل صلاح را به قدح نوشی آورد

رخسار تو که توبه صد پارسا شکستنزدیک شد که رو به سیه پوشی آورد

شوق تو شحنه ایست که سلطان عقل راموی جبین گرفته به چاوشی آورد

مردن به تیغ تو چو به کوشش میسر استمرده ست آنکه میل به کم کوشی آورد

گفتم که زان لب از پی دیوانه شربتیگفت «این مفرحی ست که بیهوشی آورد»

من ناتوان ز یاد کسی گشتم، ای طبیبآن دارویم بده که فراموشی آورد

خسرو، اگر فسون پری نیست در سرتچشم از فسون بپوش که مدهوشی آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و وابستگی عاطفی می‌پردازد. شاعر از عشق صحبت می‌کند که انسان را به حالت بیهوشی و شیدایی می‌برد و اهل صلاح را به نشستن و نوشیدن دعوت می‌کند. او به زیبایی چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی حتی توبه‌کاران را می‌شکند. شوق معشوق به حدی قوی است که قدرت عقل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و کسی که آماده مرگ در راه عشق باشد، به واقع زنده است. شاعر همچنین خواهان نوشیدنی است که او را از یاد کسی که به او وابسته شده است، رها کند. در آخر، به خسرو می‌گوید اگر جادوی پری در سرش نیست، باید چشمانش را از جادو بپوشاند تا از حالت مدهوشی خارج شود.