شمارهٔ ۸۴۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وسفید۶ بیت

ای از فروغ روی تو خورشید رو سفیدشب را به جنب طره تو گشته مو سفید

خط بر میار تا نشود روز ما سیاهآن روی در خور است چنان باش کو سفید

با من چو وقت صبح چنین گفت شب که ماکردیم موی در هوس روی او سفید

عمری هوای زلف تو پختیم و عاقبتکردیم موی خویش درین آرزو سفید

در آرزوی آنکه جوانی بود مقیمبسیار کرده ایم درین فکر مو سفید

جز در ختا و هند بیاض سواد منخسرو میان نظم سیاهی مجو سفید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف چهره محبوبش می‌پردازد و می‌گوید که از روشنایی و زیبایی او، مانند خورشید، رو سفید شده است. او به شب و موهای سفیدی که بر اثر عشق و آرزو برای دیدن وجه محبوبش به دست آورده، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از تجربه عمرش در آرزوی زیبایی معشوق صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که در پی عشق و زیبایی او، موهایش هم سفید شده است. تمام این شعر نمادی از عشق عمیق و تاثیر آن بر زندگی و احساسات شاعر است.