شمارهٔ ۸۴۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابشستهاند۷ بیت

لعل شکروشت که به جلاب شسته اندگویی پیاله را به می ناب شسته اند

در چشم ما ز خون جگر خواب بسته شدزان رو که وقت خاستن از خواب شسته اند

هر گه که خوی همی کند آن عارض چو ماهخورشید گوییا که به هفت آب شسته اند

بشکسته اند توبه به عهد تو آن کسانکز آب دیده منبر و محراب شسته اند

دست از تو می نشویم و از غم تمام خلقدست از من شکسته بی تاب شسته اند

از تشنگی بسوختم، ای دیده، شربتیآخر از آن دو لب که به جلاب شسته اند

خسرو، کسان که غمزه زنان را دهند پنداز خون میش دشنه قصاب شسته اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق است. شاعر از زیبایی لعل (جواهر قرمز) صحبت می‌کند که به شکلی زیبا شسته شده و پیاله‌ای که با می ناب تمیز شده است. او به خواب و خستگی چشم‌ها اشاره می‌کند که نتیجه درد و عشق است. زیبایی معشوق به گونه‌ای است که هرگاه او تحرکی می‌کند، مانند خورشید می‌درخشد. شاعر به شکستن عهد و توبه اشاره کرده و بیان می‌کند که چشمانش از عشق و اشک پر شده‌اند. او همچنین از درد و غم آشنا سخن می‌گوید و از تشنگی ناشی از دوری معشوق شکایت دارد. در نهایت، به نیکی‌های خسرو (شاهان) و چگونگی درمان دردهای دل اشاره می‌کند.