شمارهٔ ۸۲۱
بر آسمان پریوش چون ماه ما برآیدخورشید کیست باری کو بر سما برآید؟
چون در خرامش وی باران فتنه خیزدسیلاب فتنه خیزد، موج بلا برآید
گلگشت او نخواهم بر خاک خود، چو میرمکز گور شوربختان خار عنا برآید
گفتم که بر می آید جانم ز هجر، گفتاجانی که ماند بی ما بگذار تا برآید
من چون زیم که جانم در آرزوی بوسیبر زلف عنبریش هر دم صبا برآید
هر شب مرا برآید ناله ز جان سنگینچون نالشی که شبها از آسیا برآید
شب بهر صبح رویت گویم دعا، ولیکنحاجات تیره روزان کی از دعا برآید
از خنجر جفایت خونریزها به کویتهر جا که خونم افتد، نقش جفا براید
ابری شود که برقش سیاره را بسوزددودی که هر شب از دل سوی سما برآید
در کوی تو که جانها در راه خاک باشندبیچاره جان خسرو آنجا گیا برآید