شمارهٔ ۸۱۱

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: امیبود۷ بیت

هر که به دنباله کامی بودپیش تو چون بنده غلامی بود

شاخ جوانیم ز سر بشکندگر ز توام باز سلامی بود

ماه که در نیم بماند تمامپیش رخت نیم تمامی بود

خون دلم خوردی و بگذاشتیجرعه باقی که به جامی بود

نیز خوشم کز لب چون آتشتهر که نشد سوخته خامی بود

جانش به صیاد نباید سپردهر که چو من بسته دامی بود

دوش به خسرو شکری داده ایزان لب جان بخش که دامی بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک فرد عاشق است که به احساسات و تجارب خود اشاره می‌کند. او می‌گوید هر کسی که به دنبال کامیابی باشد، در مقابل عشق او مانند بنده‌ای است. او از شکست‌های جوانی‌اش می‌گوید و بیان می‌کند که اگر از معشوقش سلامی ببیند، برایش اهمیت دارد. شاعر همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که درد و رنجی که از عشق کشیده، او را رنجور کرده و به طور سمبلیک از نوشیدن جامی یاد می‌کند که تنها خاطره‌ای از عشقش باقی مانده است. او به خودش می‌گوید که هر کسی که نتواند از سوختن در آتش عشق بگریزد، بی‌تجربه است و در انتها از خطر سپردن جانش به صیاد عشق هشدار می‌دهد. در این شعر، عشق و رنج‌های آن به شیوه‌ای هنرمندانه توصیف شده که بیانگر عمق احساسات انسانی است.