شمارهٔ ۵۶۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ینیفتد۷ بیت

گر او بی یاد ما در می نیفتدفراموشیش پی در پی نیفتد

نصیحت می کنم دل را که بازآیولیکن دل ازینها پی نیفتد

بریزم خون خود بر آستانتاگر چه از رخت هر پی نیفتد

گهی بر من نیفتد چشم مستتنگویی با منت تا کی نیفتد

درآمد عشق و تقوی خانه بگذاشتکه زهد و توبه را با می نیفتد

چه پرسی با تن و جانی پر از درد؟همان دان آتش اندر نی نیفتد

اگر چ افتاد خسرو زو به صد رنجخدایا، رنج من بر وی نیفتد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و درد فراق صحبت می‌کند. او به یاد محبوب خود می‌افتد و می‌گوید که فراموشی برایش سخت است. دلش را نصیحت می‌کند که به یاد عشق بازگردد، اما دلش به این راحتی نمی‌پذیرد. شاعر بیان می‌کند که اگر بخواهد، حاضر است جانش را فدای محبوب کند، حتی اگر ارتباطش با او قطع شده باشد. او از بی‌خبری و دوری از محبوبش گله می‌کند و به چشمان مست او اشاره می‌کند که گاه بخاطر او به او نگاه نمی‌کند. عشق و تقوی برای او مهمتر از زهد و توبه است و در نهایت، با اشاره به درد و رنجی که دارد، دعا می‌کند که رنجش بر معشوق نیفتد، حتی اگر او در رنج باشد.