شمارهٔ ۵۶۶
مهی چون او به دست من نیفتدوگر افتد، چنین روشن نیفتد
نمی دانم چه سر دارد، که تیغشمرا خود هرگز از گردن نیفتد
ز بخت خود پریشانم که یک شبسر زلفش به دست من نیفتد
نبیند کس دگر گل را شکفتهاگر بوی تو در گلشن نیفتد
تو ناوک می زنی از غمزه و منبرو لرزان که بر دشمن نیفتد
مرو دامن کشان تا گرد غیریز خاک ره بر آن دشمن نیفتد
چو خسرو از توام، ای چشم روشننظر بر هیچ سیمین تن نیفتد