شمارهٔ ۱۹۷۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارداشتمی۹ بیت

نبود یار من آن را که یار داشتمیگهی به دیده و گه در کنار داشتمی

ز من برید و غمم یادگار داد که کاشدو سه دگر هم ازین یادگار داشتمی

به ناز گفتی گه گه من از آن توامدروغ گفتی و من استوار داشتمی

خراب کرده خوبانست خان و مان دلموگر نه بهتر ازین روزگار داشتمی

به قهر می کشدم عشق و این همان خصم استکه پیش ازین من نادانش خوار داشتمی

به باغ کاش بهم بودمی که تا پیششز خون دیده زمین لاله زار داشتمی

کدام گل ته او بود تا دو دیده خویشبرفتمی و به بالای خار داشتمی

خراشها که درین سینه بودی از کف پاشبرین جراحت جان فگار داشتمی

دریغ یک سر خسرو هزار بایستیکه تیغ او را مشغول کار داشتمی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از یک شاعر عاشقانه است که دلتنگی و غم ناشی از فقدان یار را بیان می‌کند. شاعر از زمانی صحبت می‌کند که یاری داشته و حالا او را از دست داده است. یادگارهایی از او برایش باقی مانده که آرزو می‌کند ای کاش تعداد بیشتری از آن یادگارها را داشت. شاعر به دروغگویی یار اشاره می‌کند که وی را فریب داده و در نتیجه دلی پر از غم و حسرت برایش باقی مانده است. او به وضعیت خوبی که پیش از این داشته و مقام و محبت یار اشاره می‌کند و با نوستالژی به روزهای خوش گذشته خود می‌پردازد. در نهایت، دردی که از جدایی و محبت یار به قلبش چنگ می‌زند را با زبانی پر از احساس و شعف بیان می‌کند.