شمارهٔ ۱۹۶۹
صبا آمد، ولی بویی ازان گلزار بایستیچه سود از بوی گل ما را، نسیم یار بایستی
رخش در جلوه نازست و من از گریه نابینادریغا، دیده های بخت من بیدار بایستی
شبانگاهم که چون بی رحمتان می کشت هجرانششفاعت خواه من آن لعل شکربار بایستی
چه سودم، زانکه در کشتن رسد خلقی به نظارهنگاهی سوی من، زان نرگس بیمار بایستی
شراب عشق خوردم، نیست کس کارد به سامانمدلم گر مست شد، باری خرد هشیار بایستی
در آن ساعت که سرو تو من اندر بوستان دیدماگر در چشم من گل نیست باری خار بایستی
ز خوبی هر چه باید نازنینان را همه داریولیکن از وفا خالی بر آن رخسار بایستی
سگان در کوی او شبگرد و خسرو را درو ره نیطفیل آن سگان، باری مرا هم بار بایستی