شمارهٔ ۱۹۵۸

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: می۷ بیت

ای که به چشم تو نیایم همییک نظر آخر به چو من درهمی

گفت که از مات فراموش گشتکاش فراموش شوی یکدمی

عالم غم بی تو مرا بر دل استلیک دلت را چه غم از عالمی

بی غمی از عمر قوی شادییستشادی آن کس که ندارد غمی

این دل در پیش که خالی کنموه که ندارم به جهان محرمی

هست درین درد من خسته رامرگ سزاوارترین مرهمی

بر من اگر گریه نمی آیدتوام کن از دیده خسرو نمی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس درد و غم ناشی از دوری و فراموشی معشوق می‌پردازد. شاعر از معشوق درخواست می‌کند که یک بار به او نگاه کند و از او غافل نشود. او به غم و دردهایی که بی‌معشوقی به او تحمیل کرده اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون غم بهترین نوع شادی است. همچنین، شاعر به این فکر می‌کند که مرگ می‌تواند تنها راهی باشد برای تسکین دردش. در انتها، او از معشوق می‌خواهد که اگر نمی‌تواند برای او گریه کند، دست‌کم اجازه ندهد اشک‌هایش بر زمین بریزد.