شمارهٔ ۱۹۵۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امتی۱۰ بیت

آمد بهار و سرو بر آراست قامتیگل بر کشید بحر طرب را علامتی

گردیده باد بر سر آن سرو جان منگردان چو باد گرد بر آن سرو قامتی

قد قامت الصلوة مؤذن زند به صبحمن نیم شب شوم به قد یار اقامتی

او در خرام و انبهی جان به گرد اوحشری ست گوییا که روان با قیامتی

تاراج غمزه هاش در آمد به شهر و کودر خانه ای نماند متاع سلامتی

هم خون عاشقان گنهش را شفیع بادچون نیستش ز کردن خونها ندامتی

ای پندگوی، در گذر از پند بیدلاندانی که مست را نبود استقامتی

گفتار خویش بیهده ضایع چه می کنی؟در حق گمرهی که نیرزد سلامتی

داغم نهاد بر دل و در جانیم هنوزبه زین مخواه سوختگان را غرامتی

صد فتنه ز آب دیده نوشتم بر آستانخسرو برو نخواند ز بیم شئامتی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بهار و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند و از سرو و گل به عنوان نمادهای عشق و زندگی استفاده می‌کند. او ابراز می‌کند که با آمدن بهار، دلش نیز به حالتی جدید و شاداب درآمده است. همچنین به عشق و غم از دست رفتن معشوقه‌اش اشاره کرده و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند سلامتی او را بازگرداند. شاعر به حالت مستی و بی‌خبری از واقعیات زندگی نیز اشاره می‌کند و تاسف می‌خورد که به جای فکر کردن به آینده، به یاد گذشته و دردهایش نشسته است. در پایان، او از دردهایش و فتنه‌هایی که در دل دارد، سخن می‌گوید.