شمارهٔ ۱۹۳۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ایی۸ بیت

مرا دل با یکی مانده ست جاییکه ناید روزی از کویش صبایی

همه کس ز آتش بیگانه سوزدمن مسکین به داغ آشنایی

بیا، ای زاغ، کاین آن استخوان استکه بر وی سایه اندازد همایی

مزن طعنه پریشانیم بگذارکه عمرم رفت بر باد هوایی

به جرم عشق کشتن حاجتم نیستکه داند عشق کردن هم سزایی

مه و خورشید گو، بر جای خود باشکه ما هم شاهدی داریم جایی

ز عشقت کار من جایی رسیده ستبجز مردن نمی بینم دوایی

ز تیغت بیم خسرو بیش از این نیستکه گیرد دامنت خون گدایی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد جدایی صحبت می‌کند. او به یک جای دل‌نشین اشاره می‌کند که در آن امیدی به دیدار محبوب ندارد. همه مردم از آتش عشق می‌سوزند، اما او به خاطر دوستی داغی ناگوار را تحمل می‌کند. شاعر از زاغی می‌خواهد که سایه‌اش بر استخوان‌های او بیفکند، و از طرفی به این موضوع اشاره می‌کند که عمرش به بطالت گذشته و نمی‌خواهد به طعنه‌های دیگران توجه کند. او عشق را نه به عنوان یک جرم، بلکه به عنوان باری سنگین می‌بیند و به جای امیدی به زندگی، تنها مرگ را در چشم‌اندازش می‌بیند. در پایان، او بیان می‌کند که ستم عشق بیش از تهدیدی از سوی دشمنانش بر او تأثیر می‌گذارد.