شمارهٔ ۱۹۲۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اهی۸ بیت

فراهم کرد شکل کج کلاهیکه در زیر کلاهش هست ماهی

گناه از دیدن خوبانست حقاکه نفروشم به صد توبه گناهی

سیه رویم ز دل کاین دل چنان سوختکه بر رو می رود خون سیاهی

چنانم شب دراز آمد که شادماگر خورشید بینم بعد ماهی

خیالت خوابگه در چشم من کردمرنج، ار هست ناخوش خوابگاهی

ز سوزت چون رهم، ای جان من، وایکه دایم از غمت هستم به چاهی

به هر گلزار اشکم سبزه ها رستسمندت را رسد زینسان گیاهی

مرا درد و غمت ز آن روی کشتندکه خسرو را رسد در دیده راهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق شاعر در مورد عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. او از شکل خاصی از کلاه سخن می‌گوید که در زیر آن ماهی وجود دارد، به نمادی از زیبایی و جذابیت اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که دیدن زیبایی‌های دلنشین، گناه است و او نمی‌تواند علاقه‌اش را به آن زیبایی‌ها انکار کند. او به شدت از دل سوخته‌اش رنج می‌برد و قلبش از غم عشق می‌سوزد. شاعر به شب‌های طولانی اشاره می‌کند که در انتظار صبح و دیدن محبوبش شاد است. او همچنین از خواب‌های ناخوشایندش و دلتنگی‌هایش می‌گوید و در نهایت، به غم و دردی اشاره می‌کند که ناشی از دوری از معشوقش است. احساسات تنهایی و ناامیدی در این اشعار به وضوح حس می‌شود.