شمارهٔ ۱۹۰۱
هوس پخته ست این پروانه بهر خویشتن سوزیبیا و خانه روشن کن ز بهر مجلس افروزی
چه آتش می زنی زینسانم، ای دور از تو چشم بددل و جان است آخر نی سپند است این که می سوزی
گر از بی مهری چشمت گله کردم بنامیزدکه آموزد کمان ابرویت را رسم کین توزی
چو دیدی مردنم، گفتی که روزی روی بنمایمچنین روزی همم در زندگی یعنی شود روزی
سگت هم می رمد از من، توانی مردمی کردنکه چون بازو کنم طوقش به تیری بازویم دوزی
چه اغرا می کنی در خون خسرو چشم بدخو رابه رحمت ره نما قصاب را، کشتن چه آموزی؟