شمارهٔ ۱۸۸۲

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: ایی۸ بیت

چو کار جهان نیست جز بیوفاییدرو با امید وفا چند پایی

رها کن، چرا می کنی قصر و ایوانبه جایی که نبود امید رهایی

بلند آفتابی ست هر یک که بینیبگرد اندرو در هوای هوایی

اگر آدمی غرقه گردد به دریااز آن به که با کس کند آشنایی

اگر چه بسی دردها هست، لیکنجداگانه دردی ست درد جدایی

چو دیدی که هستی بقایی نداردز هستی چه لافی در این لابقایی؟

مرو بهر مشتی درم نزد هر خسمکن خدمت گاو چون روستایی

به جیب فلک، خسروا، دست در کنبه هر جا چو دونان چه دامن گشایی؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به مفهوم بی‌وفایی و ناپایداری زندگی اشاره دارد. شاعر به ما می‌گوید که نباید به چیزهایی که امید رهایی ندارند دل ببندیم و نباید در دنیایی که همه چیز گذراست، به دنبال قصر و ایوان باشیم. او تاکید می‌کند که هر فردی باید در جستجوی آفتاب و حقیقت باشد و از دوستی‌های سطحی و بی‌معنا بپرهیزد. همچنین بیان می‌کند که درد جدایی یک درد خاص است و ناپایداری هستی نباید ما را فریب دهد. در نهایت، شاعر افراد را از وابستگی به مال و ثروت دور می‌کند و به آن‌ها توصیه می‌کند که به جنبه‌های معنوی و عمیق‌تر زندگی توجه کنند.