شمارهٔ ۱۸۷۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ویکهمیروی۷ بیت

ای باد باز بر سر کوی که می روی؟بوی که رهبرت شد و سوی که می روی؟

چندان گل و شکوفه که هستند خاک پاتدر جستجوی روی نکوی که می روی؟

با این نسیم خوش که تو داری به بوستانجایی دگر بگو که به بوی که می روی؟

زینگونه کز تو طره سنبل معطر استتو بهر بوی کردن بوی که می روی

خوش می شود دلت که گذر می کنی به باغدانی به گرد گلبن روی که می روی؟

آنجا روی مگر که جهانی اسیر دلدر کوی تو روان، تو به کوی که می روی؟

خسرو ز تشنگی بیابان هجر سوختای آب زندگی، تو به جوی که می روی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و جاذبه‌هایی که باد و نسیم به همراه دارند پرداخته است. شاعر از باد می‌خواهد تا در مسیر خود بوی خوشی را به همراه بیاورد و به او بگوید که کجا می‌رود. گل‌ها و شکوفه‌ها در دامن خاک باد، جستجوی زیبایی‌های نیک را نشان می‌دهند. شاعر از باد می‌خواهد تا بگوید کجا بوی خوشی را که همراه دارد به باغ می‌کشاند و دل‌ها را شاد می‌کند. در نهایت، درد و تنهایی عشق به تصویر کشیده شده و به تشنگی و longing برای وصال اشاره می‌شود.