شمارهٔ ۱۸۳۳
رخ خوبت به چه ماند، به گلستان و بهاریچشم مست تو بدان نرگس رعنای خماری
می روی در ره و می گردد جان گرد سر توهم بدان گونه که گرد سر گل باشد خاری
تیغ بگذار که باری حق عشقت بگذارمگر نه آنی تو که با ما حق صحبت بگذاری
بیهده ست این که سر کوی تو باران دو چشممکز وفا خوشه نیابم که تو این تخم بکاری
شادمانم به غمت گر چه دل سوخته خون شدشاد بادا دل تو گر چه ز ما یاد نیاری
صید آن چشم شدم، گر کشدم نیست ملامتگر بجویند ز ترکان دیت خون شکاری
ای خیال رخ آن یار جدامانده درین دلاو چون مهمان نرسد، خانه به صورت چه نگاری؟
ای که بی فایده پندم دهی، آن روی ندیدهگر ببینیش تو هم گوش به آن پند نداری
آبگینه ست دل نازک بی طاقت خسروبشکند وه که چنین گر تو ز دستت بگذاری