شمارهٔ ۱۸۳۰

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: منتویی۶ بیت

دست به گل نمی زنی، زانکه نگار من توییبوی سمن نمی کشم، زانکه بهار من تویی

روی زمین گر از صبا سیرگه شکوفه شدمن چه گره کنم از آن، لاله عذرا من تویی

گر ز قرار می رود هوش من از تو، گو برومن به قرار خود خوشم، هوش و قرار من تویی

گر چه سوار آسمان خانه به خانه می رودکی نگرم به سوی او، فتنه سوار من تویی

چشم من از نگار خون نقش تو می کند به رخدل بنهم به نقش او هر چه نگار من تویی

خسرو خسته بر درت کشته تیر غمزه شدهیچ نگفتی، ای فلان، کشته زار من تویی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی های عشق و شور و شوق نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر با تصویرسازی‌های زیبا بیان می‌کند که تمام زیبایی‌های دنیا در معشوق او تجلی یافته است. او می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند جای معشوق را بگیرد و حتی در غیاب او، آرامش و هوش خود را نیز از دست می‌دهد. شاعر همچنین به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام تجربیات و احساساتش حول محور معشوقش می‌چرخد. در نهایت، به غم عشق و فراق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عشق او را گرفتار کرده است.