شمارهٔ ۱۸۱۶

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: رنداری۷ بیت

جانا، تو زغم خبر نداریکز سوز دلم اثر نداری

بردار چو بر درت فتادمیا خود فگنی و برنداری

تا کی به جواب تلخ سوزینی آنکه به لب شکر نداری

جای تو دل من است، بنشیندل جای دگر اگر نداری

می کن ز جفا هر آنچه خواهیدانم که جز این هنر نداری

ای غم، تو ز جان من چه خواهی؟یا کار دگر مگر نداری

خسرو، تو به راه خوبرویانیکسر چه روی، دو سر نداری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد دلش صحبت می‌کند و به محبوبش می‌گوید که او از غمش بی‌خبر است. او از محبوب می‌خواهد که به وضعیت دلش توجه کند و در برابر سوز دل او بی‌توجه نباشد. شاعر احساس می‌کند که دلش تنها جایی برای محبوب دارد و از او می‌خواهد که بر دلش بنشیند. همچنین به محبوبش هشدار می‌دهد که با جفایش، او تنها خالی کردن دلش را بلد است و از او می‌خواهد که دست از آزارش بردارد. در نهایت، شاعر به موقعیت خود اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که رفتار محبوبش کمکی به او نمی‌کند.