شمارهٔ ۱۸۰۸
مرا چند آخر از خود دور داری؟دلم را در هم و رنجور داری
روا داری که با آن روی چو شمعشب تاریک ما بی نور داری
میان داری چو زنبوران کافرمژه کافرتر از زنبور داری
ز رسوایی مرنج، آخر محال استکه عاشق باشی و مستور داری!
بتی گر داری، از فردا میندیشکه در خانه بهشت و حور داری
تو آن سلطان خوبانی، نگاراکه همچون فتنه صد دستور داری
ز چندان دل که ویران کرده تستچه باشد گر یکی معمور داری؟
چو آتش در زدی، باری همین بینچنین باشد که خود را دور داری
معافی، گر نمی پرسی ز خسروکه خوبی و دل مغرور داری