شمارهٔ ۱۸۰۲
شتربانا، دمی محمل میارایرها کن تا ببوسم ناقه را پای
نهادند آشنایان بار بر دلدلم رفته ست و بارش ماند بر جای
روان شد محمل و جانم به دنبالجرس می نالد و من می کنم وای
ندیدم ره چو غایب شد ز چشممغبار بختیان دشت پیمای
تو، ای کت بر شتر آب حیات استبه وادی تشنه می میرم، ببخشای
بیابان پیش چشمم گشت تاریکمه محمل نشینم، پرده بگشای
دلم چون همرهش شد گویش، ای بادکه جان هم می رسد، تعجیل منمای
خوشی بر مردنم آخر نیارمبدین دوری همم منزل مفرمای
رسید آن ماه چون خسرو به منزلتو ره می بین و رو بر خاک می سای