شمارهٔ ۱۷۵۸
ای فراق تو یار دیرینهغم تو غمگسار دیرینه
درد تو میهمان هر روزهداغ تو یادگار دیرینه
غرق خونم که می خلد هر دمدر دلم خار خار دیرینه
هر کسی را می و یاری ست و منبی خبر از خمار دیرینه
هیچگه در حضور خواهم گفتمحنت انتظار دیرینه
ای دریغا که خاک خواهم شدبا دل پر غبار دیرینه
ای صبا، زینهار یاد دهشگه گه از دوستدار دیرینه
گاه گاهی خرامشی نکنیبر سر خاک یار دیرینه
چند گاهی خلاص یافته بودجانم از کار و بار دیرینه
وه که باز آمدی و خسرو رابردی از دل قرار دیرینه