شمارهٔ ۱۷۵۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اه۶ بیت

به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راهوگر ز عقل گذشتی، بگوی بسم الله

هزار بار به گوش دلم رسید از غیبکه عشوه راهنمایست و عقل مانع راه

وگر به سلسله عشق مبتلا شده ایبرو به میکده وز پیر دیر همت خواه

به یک پیاله رهاند ز بند عقل ترامن آزموده ام ار نشنوی، مرا چه گناه

بیا به مجلس رندان و بر کف ساقیقران چشمه خورشید بین به یک شبه ماه

مجو مجو قدح باده در جهان، خسروکه آب بوالهوسان ریخت حب منصب و چاه

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی به عشق و جذبه‌اش راه یافته، نباید به عقلش توجه کند، زیرا عشق او را به سوی حقیقت و رهایی می‌برد. او تأکید می‌کند که هزار بار فریاد عشق را شنیده و عقل را مانع مسیر می‌داند. در صورتی که به عشق گرفتار شده، بهتر است به میخانه برود و از پیر راهنما کمک بگیرد تا با یک پیاله از بند عقل رها شود. در نهایت، شاعر دعوت به دوری از زندگی‌های مادی و بی‌معنا می‌کند و به مهمانی رندان و شادی‌های عاشقانه فرا می‌خواند.