شمارهٔ ۱۷۲۵

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: ه۸ بیت

دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگهمشک فشانده بر قبا غالیه سوده بر کله

بس که دو دیده سیه بر کف پای سودمشگشت سفید چشم من شد کف پای او سیه

دست گرفتمش که دل حامل درد شد ببینگر چه گرفته حامله بر طبق سفید مه

کوه غم است بر دلم، کاه شده ز غم تنمپیش تو می کشم بگیر آنچه که هست کوه و که

روی نماست چشم من خاک در تو اندروآب چو با صفا بود خاک بینمش به ته

این دل کور بیشتر بر زنخت گذر کندمرگ به خنده در شود کور چو بگذرد به چه

عارض گندمین تو هست گزیدنم هوسگر ز بهشت روی خود افگینم بدین گنه

بوده ام اندر این سخن صبح رسید از افقساخت به طره ماه من طره صبح را هبه

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر به توصیف حال و احوال خود در صبحگاهی می‌پردازد. او از ورود صبح و بوی خوش مشک سخن می‌گوید و به زیبایی چهره محبوبش اشاره می‌کند. چشم‌های سیاه او که دلش را می‌آزارد، باعث می‌شود تا دل شاعر پر از غم شود. او احساس می‌کند که غم سنگینی بر دلش نشسته و در عین حال زیبایی محبوبش او را مجذوب کرده است. شاعر با توصیفاتی از عشق و دل‌تنگی، حسرت وفور زیبایی محبوب و غم جدایی را بیان می‌کند. در نهایت، او به تولدی دوباره از این عشق اشاره دارد که مانند صبحگاهی تازه است.