شمارهٔ ۱۷۰۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اره۹ بیت

دلم در عشق جانان گشته پارهدل است آن شوخ را یا سنگ خاره

شبانگاه تو بر مه پاره آمدمرا در دل غم آن ماه پاره

کنار خود نمی بینم ز گریهکه نتوان دید دریا را کناره

چو بگشادم به گریه چشم دربارگشاد ابرو، پدپد آمد ستاره

دو بوسم داد دوش و تا به امروزخرابم زان شراب مست کاره

من و مستی و بدنامی و زین پسسگان رسوا و طفلان در نظاره

به عشقم چاره فرمایند یارانولی با یار بی فرمان چه چاره

نگارا، بگسلان سر رشته خودکه نتوان دوخت این دلهای پاره

اگر خون خورد خواهی، شیوه بگذارکه خسرو نیست طفل شیرخواره

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و غمناک گوینده است. او از دل پارچه‌پاره‌اش در عشق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که دلش همچون سنگ سخت شده است. شب‌ها یاد معشوقش او را آشفته می‌کند و گریه‌هایش هم کمکی به تسکین دلش نمی‌کند. او به نظر می‌رسد که تحت تأثیر بوسه‌ای از معشوقش به مستی افتاده و حالتی خراب و بدنامی پیدا کرده است. دوستان او چاره‌ی عشق را می‌جویند، اما او می‌داند که با معشوقی که در دسترس نیست، نمی‌توان چاره‌ای اندیشید. او از معشوقش می‌خواهد که رشته‌ی دلش را پاره کند، زیرا دیگر نمی‌تواند این درد را تحمل کند. در نهایت، به نیازی اشاره می‌کند که اگر معشوق تصمیم به جدایی بگیرد، باید به طور قاطع عمل کند، چرا که او مانند کودکی نیست که به سادگی تسلیم شود.