شمارهٔ ۱۶۷۴

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: ارکو۷ بیت

عاشق و دیوانه ام، سلسله یار کوسینه ز هجران بسوخت، شربت دیدار کو

گر چه گلستان خوش است، ورچه چمن دلکش استآن همه دیدم، ولی آن گل رخسار کو

ناله هر عاشقی از دل افگار خویشاز من مسکین مپرس کان دل افگار کو

نقش من بت پرست هست به کشتن سزاتیغ سیاست کجاست، بازوی این کار کو

آه که دعوی عشق، پس غم جان، چون بوددوستی جان گرفت، دوستی یار کو

وه که جمالی چنان روزی این چشم نیستدیده بیدار هست، دولت بیدار کو

بر سخن درد ما گوش نهد گر چه یارخسرو بیچاره را طاقت گفتار کو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی خود سخن می‌گوید و به جستجوی معشوقی می‌پردازد که در دلتنگی و دوری از او رنج می‌برد. هرچند زیبایی‌های طبیعی را دیده، اما هیچ چیزی به اندازه‌ی چهره‌ی معشوقش برایش ارزشمند نیست. او از دل شکستگی و افکارش به عنوان عاشق می‌گوید و آرزو دارد که کسی به درد و دلش گوش دهد. همچنین نشان می‌دهد که عشق واقعی به دور از غم و اندوه نیست و در نهایت دلبستگی و محبت به محبوب گم شده است. این شعر تصویری از حسرت و جستجوی عشق را به تصویر می‌کشد.