شمارهٔ ۱۵۸۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: سان۷ بیت

خوش است میکده، ساقی، به روی همنفسانز جام ساقی دوشینه جرعه ای برسان

محقق است که خیاط غیب روز ازلندوخت خلعت رندی به قد بوالهوسان

به کنج میکده بنشین مدام و قانع باشکه خون خویش خوری به که می ز دست کسان

چراغ عیش برافروز از شراب که زودشود ز دست تو رغبت چو روغن بلسان

کسی که گوهر ذاتیش بی خلل باشدچه التفات نماید به اختیار خسان

نهفته دار قدح را درون خلوت خاصرو مدار که افتند اندر او مگسان

بیار باده که ما را نماند چون خسروغمی ز شحنه و قاضی و بیمی از عسسان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوتی به شادی و لذت از زندگی است. شاعر از ساقی می‌خواهد که به دوستانش شراب بدهد و به خوشی در میکده بپردازد. او اشاره به این دارد که سرنوشت انسان‌ها از قبل مشخص شده و برخی برای زندگی رندی و آزادی به دنیا آمده‌اند. همچنین توصیه می‌کند که در گوشه میکده بنشینی و از زندگانی لذت ببری، چرا که تباهی زندگی تنها از دست دیگران ناشی می‌شود. شاعر می‌گوید که شادی و خوشی باید با شراب و عشق همراه باشد و از نگران بودن نسبت به قضاوت دیگران پرهیز کنیم. در نهایت، او می‌خواهد که باده بیاورند، چون زندگی کوتاه و پر از غم است و نیازی به نگرانی از مسائل دنیوی نیست.