شمارهٔ ۱۵۵۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ینامدبرون۶ بیت

دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برونهمچو طاووسی که از خلد برین آمد برون

قامت زیبا و رویی چون بهار آراستهراستی گویی که سرو راستین آمد برون

او میان مطلق ندارد، این که می بینیم چیست؟تار مویی کز دو زلف عنبرین آمد برون

نازنینا، تا میان خویش بنمایی مراز انتظام دیده باریک بین آمد برون

چون سخن می گویی، از روی تو می گوید سخنصورتی کز خامه نقاش چین آمد برون

تا بدید انگشترین لعل تو، خسرو، پدیددیده را آب از لب انگشترین آمد برون

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یوه نگار نازنین می‌پردازد که همچون طاووسی زیبا از باغی بهشتی خارج شده است. شاعر با توصیف قامت و چهره‌ی او، او را به شکاف بهار و سرو راستین تشبیه می‌کند. همچنین، بیان می‌کند که زیبایی او فراتر از آن چیزی است که ما می‌بینیم و حتی تار موی او نیز خود زیبایی خاصی دارد. شاعر خواستار این است که معشوقش او را درون خود ببیند و اشاره می‌کند که زیبایی چهره‌اش در کلامش نیز منعکس است. به خصوص، ذکر شده است که دیدن انگشتر لعل او نیز باعث شگفتی و زیبایی بیشتر می‌شود.