شمارهٔ ۱۵۵۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انایدگران۹ بیت

نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گراندم زدن بی یاد رویت از دهان آید گران

در ترازوی دل ار سنجم ترا با جان خویشاز لطافت تو سبک آیی و جان آید گران

ابرویت در سینه ام بنشست و می لرزم ز بیمکاین چنین توزی بر آن زیبا کمان آید گران

گر بمیرم از غمت، روزی ندارم غم، جز آنکبر چنان خاک عزیزان استخوان آید گران

گر خیالت برد جانم بر زبان نآرم، از آنکمنت کم همتان برمیهمان آید گران

آن گرانی دارم از غمهات با این لاغریسایه او بر زمین و آسمان آید گران

تنگ نآید عاشق، ار صد جور از جانان رسدگر بریزد ابر کی بر ناودان آید گران؟

گر چه موری گشتم از خواری گرانم بر همهبوالعجب موری که بر جمله جهان آید گران

گر چه پند دوستان تلخ است، ای خسرو، نکوستکز طبیبان کن مکن بر ناتوان آید گران

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و آرزوهای عمیق شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر در این اشعار به شدت از نبود معشوق و درد جدایی رنج می‌برد و تأثیر وجود او بر زندگی‌اش را بیان می‌کند. او می‌گوید که نام معشوقش برایش سنگین و یاد او فراموش‌نشدنی است. عشق او به قدری عمیق است که حتی اگر از غمش بمیرد، تنها در خیالش خوشی می‌یابد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و احساسات شدید، نشان می‌دهد که عشق و غم معشوق برایش بسیار گرانبها و سنگین هستند. او همچنین بر تنگنای عاشقی و اثرات عشق بر روح و جان خود تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به تلخی پند دوستان اشاره می‌کند که زبان به نصیحت گشوده‌اند، اما او به خوبی می‌داند که در عشق حقیقی نمی‌تواند سختی‌ها را نادیده بگیرد.