شمارهٔ ۱۵۱۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: یدن۹ بیت

ندارم روزی از رویت به جز حیرت گه دیدنچه سود از دیدن بستان، چه نتوان میوه ای چیدن؟

اگر دزدیدن جان می نخواهی، چیست از شوخیبه هنگام خرامش خویش را صد جای دزدیدن؟

دلی کو عاشق شمعی بود سوزد چو پروانهکه بر آتش سیه رویی بود چون دود لرزیدن

جگر خارای پیکان غمزه خوبان، رو، ای رعناکه نآرد نازنین طاقت ز ناخن پشت خاریدن

زکوة آن دو لب بر جان من یک خنده ضایع کنکه این دیوانه زان لبها همی ارزد به خندیدن

لب و چشمم به رشکند از پی خاک درت با همکه این در گردن سرمه ست و آن در بند بوسیدن

شبی گفتم که سوز من نبینی گه گهی، گفتاکه باشد خس ز بهتر سوختن، نی از پی دیدن

کسی کو جان نبازد عشق او بازی ست با جاناننشاید خودپرستان را طریق عشق ورزیدن

مرنج از جور یار، ار عاشقی، خسرو، که به نبودمزاج نیکوان دانستن و بر خویش پوشیدن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس حیرت و شگفتی ناشی از دیدن معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دیدن او بدون اثری از عشق، بی‌فایده است. او جان خود را در معرض دزدیدن عشق قرار می‌دهد و می‌گوید که دلی که عاشق است، مانند پروانه‌ای است که خود را به آتش می‌اندازد. شاعر همچنین به درد و رنج ناشی از زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از خواسته‌های کوچک و ساده‌ای چون لبخندی از معشوق بهره می‌گیرد. نهایتاً، او اشاره می‌کند که عاشق حقیقی بدون فدای جان خود، نمی‌تواند عشق واقعی را تجربه کند و در نهایت موضعی در برابر تلخی‌های عشق دارد.