شمارهٔ ۱۴۹۷
دریاب که من طاقت هجر تو ندارمبشتاب که افتاد به جان بهر تو کارم
از من تو کران کردی و خون ماند به چشممگوهر ز برم رفته و دریا به کنارم
هر روز دم سرد، مگر باد خزانمهر لحظه زنم اشک، مگر ابر بهارم
هر شب ز پی طالع بد تا به سحرگاهقطره ز مژه بارم و سیاره شمارم
آن دل که ز من بستده ای بهر خدا رابسپار به من تا به خدایت بسپارم
گر صد ستم از بهر تو بر روی من آیدآرم همه بر خویش و به روی تو نیارم
هشدار، دل خسرو اگر زلف تو گیردتا ناله شبگیر به رویت نگمارم